STUK

‘Brandhout. Een irritatie is de eerste echt geslaagde Bernhard-voorstelling in minstens vijf jaar, een komedie met de snelheid en moorddadigheid van een muizenval, een lange monoloog die niet verveelt. Dat is te danken aan De Schrijver, die de vertolking van zijn leven weggeeft, maar ook aan Jolente De Keersmaeker, die als souffleuse op het podium zit te zwijgen, maar opmerkelijk vaak bijdraagt aan de humor van de voorstelling.’ [ De Standaard, 02/02/09].

Terwijl iedereen op de toneelspeler aan het wachten is,
die beloofd had na de opvoering van De Wilde Eend,
tegen half twaalf, naar hun avonddiner in de Gentzgasse te komen,
observeerde ik het echtpaar Auersberger vanuit de orenzetel,
waarin ik begin jaren ’50 bijna dagelijks zat,
en bedacht dat het een zware vergissing was geweest
op de uitnodiging van de Auersberger in te gaan.
[eerste zin uit de roman Holzfällen, Thomas Bernhard]

Thomas Bernhard schreef midden jaren '80 een trilogie over de kunsten: Der Untergeher over de pianist Glenn Gould, Alte Meister over de schilderkunst en Holzfällen over theater. Twaalf jaar na de theatermonoloog Oude Meesters, naar het tweede deel van deze trilogie, vonden Damiaan De Schrijver en Jolente De Keersmaeker de tijd rijp voor een nieuwe alleenspraak: Brandhout. Een irritatie naar Bernhards derde deel.

www.stan.be