Expo
Siemen Van Gaubergen

Entitled (pizza)

To limit the spread of the corona virus, STUK cancels all planned performances, concerts and public events until April 19 2020. STUK follows the measures announced by the federal government.

This means the opening of the Siemen Van Gaubergen exhibition will be postponed - we will keep you informed on a new opening date.

Was je maar hier, Siemen Van Gaubergens werk voor Artefact : Alone Together, inspireerde Charlotte Boddaert, studente filosofie aan de KU Leuven, tot een prachtige tekst "Over corona-tijden, betekenis en wat kunst tot kunst maakt". Geniet van de integrale tekst hieronder.

WAS JE MAAR HIER
Over corona-tijden, betekenis en wat kunst tot kunst maakt

Zo ongeveer 2 weken voor de corona-crisis, van 13 februari tot 1 maart, vond in STUK in Leuven het kunstenfestival ‘ARTEFACT’ plaats. Siemen Van Gaubergen’s werk ‘was je maar hier’ was deel van de expo. Ik was er eerst nogal kritisch over, maar de wereld is sindsdien radicaal veranderd. Nu ik alleen op mijn kamertje zit en na elk supermarktbezoek mijn handen schrob tot ze gloeien, besef ik plots hoe de betekenis van een schijnbaar eenvoudige zin drastisch kan veranderen. Laat het nu net dat zijn waar
het kunstwerk om gaat.

WAS JE MAAR HIER
Boven het binnenplein van STUK hangen 3 zinnen: “was je maar hier. ik wou dat je hier was. je kan je hier wassen.” De witte neonletters zijn eenvoudig, klein, zelfs minimalistisch. De eerste zin “was je maar hier” hangt in het midden, waaronder links de zin “ik wou dat je hier was”, en rechts de zin “je kan je hier wassen”. Toegegeven, het werk sprak me niet meteen aan. Clichématige meningen als “is dat nu kunst”, of “dat zou ik ook kunnen”, waren de eerste reacties die me te binnenschoten. Hoewel ik meestal wel wat woorden op zak heb om zulke kritiek te nuanceren, merkte ik bij mezelf een soortgelijke eerste indruk op. Ik had toen niet de tijd er verder op door te denken.
Sindsdien zijn de tijden veranderd. Door de corona-crisis is ons land al dan niet in volledige lock-down en heeft ze zichzelf al dan niet gecoroneerd met een regering. Wie de maatregelen ernstig neemt bevindt zich thuis met heel wat tijd en tijden die tot koortsige kopzorgen leiden. De betekenis
van het werk van Van Gaubergen dringt nu pas echt tot me door.
Het gaat over de dubbelzinnigheid die in onze taal vervat zit en de betekenis die we aan bepaalde woorden toeschrijven. ‘Was je maar hier’ kan zowel ‘ik wou dat je hier was’, als ‘je kan je hier wassen’ betekenen. Van Gaubergen toont met zijn werk hoe we steeds met een bepaalde verwachting
een tekst lezen. Wanneer je de tweede zin leest, krijgt de eerste zin opeens een andere betekenis. Een eenvoudig idee, maar omdat het tot kunstwerk gemaakt is, zoveel meer dan dat.

IK WOU DAT JE HIER WAS
Dit jaar had Artefact als thema Alone Together. Thema’s als eenzaamheid en samenleven in een geglobaliseerde online-wereld kwamen in alle werken aan bod. Door zijn dubbelzinnige betekenis toont ‘was je maar hier’ de ambiguïteit die we ervaren bij afzondering of eenzaamheid. Je kan alleen zijn of je eenzaam voelen, dat zijn twee verschillende zaken. Daarbij gaan eenzaamheid en samenleving ook altijd samen. En dat samenleven is nu drastisch gewijzigd.
Ik wou dat je hier was. Verbleekt achter onze laptops, bezorgd om dierbaren: graag zien kunnen we voorlopig enkel vanop afstand. We voelen nu pas echt wat het betekent samen te leven of alleen te zijn. Een bitter besef, inzicht komt meestal te laat. We merken opeens hoe kostbaar sociaal contact is, hoe onze zorg om ouderen geen prioriteit bleek, hoe drukbezet, luxueus en werelds ons
neo-postmoderne leventje wel niet is.
Gelukkig is er de technologie, liever virtueel contact dan virale corona. Toch, de technologie verandert hoe we in contact staan met elkaar. Het geeft ons de illusie van gezelschap, zonder de eisen van een waarlijke vriendschap. Menselijke relaties zijn warrig, vragen tijd en toewijding, dat maakt ze net waardevol. Een chatgesprek dat snel weg te klikken valt, is niet hetzelfde als een hartverwarmend
gesprek met de nodige schouderklop of omhelzing. Ik wou dat je hier was. Corona toont ons het ware kroonjuweel van menselijk contact, en dat bevindt zich niet online.

JE MAG JE HIER WASSEN
Met de tweede betekenis van ‘was je maar hier’ wil Van Gaubergen op de meerduidigheid wijzen die in onze taal vervat zit. Maar die betekenis is nu ook veranderd.
Je mag je hier wassen. Het doet denken aan hygiëne, gezondheid, het lichaam, stromend water en reikende handen. Vandaag mogen we niet, maar moeten we met zulke zaken rekening houden. De betekenis die we nu aan die handelingen hechten, zal nog lang blijven nazinderen.
De hand sanitizers uitverkocht, latex-handschoenen en mondmaskers met uitsterven bedreigd, en in het ziekenhuis de plaatsen en testen beperkt. Voorlopig geldt nog: je kan naar hier komen. Je mag je hier wassen. Hoe bevoorrecht zijn we niet te leven in een welvarend land met een degelijke gezondheidszorg. De mogelijkheid medisch geholpen te worden, betekent zoveel, voor sommigen betekent het leven of dood. Laten we hopen dat deze crisis de draagcapaciteit niet overstijgt. Indien dat wel gebeurt zullen we niet meer mogen, maar niet meer kunnen. Op basis van wat zeggen we dan: jij mag, en jij mag niet?
Ongeacht hoe extreem de toestand wordt, hij doet ons stilstaan bij de betekenis die we aan bepaalde dingen hechten. Het toont dat vele dagdagelijkse gegevenheden geen garantie zijn. Van Gaubergen toont ons hoe betekenissen kunnen veranderen, of alleszins meer gewicht krijgen.

KUNST: WAT WE ZELF NIET VATTEN KUNNEN
Van Gaubergen heeft geen corona-tijden voorspeld, maar weet wel iets schijnbaar banaals tot kunstwerk te maken, waardoor we er anders naar gaan kijken. Dat is op zich al een kunst, maar er zit ook meer achter.
Vanuit studie uit de antropologie blijkt dat we classificeren en categoriseren om zo de wereld te begrijpen. Om de wanordelijke wereld te vatten denken we in hokjes. Echter, de grenzen die we daarbij trekken, zijn niet objectief hard te maken. Het zijn zwakke grensen, want man-made. Hokjesdenken is menselijk maar ook passé: het werkt niet altijd. Sommige zaken vallen niet zomaar in één hokje te steken. Een dubbelzinnige zin, een ingrijpende gebeurtenis, ze zijn ambigu, hebben een meervoudige betekenis. Laat het nu net die meerduidigheden zijn die deze grenzen overstijgen. Wat niet past is bron voor symbolen, rituelen, maar ook voor kunst.
Dat is wat ‘was je maar’ hier in essentie is: een ambiguïteit wordt een kunstobject. In het kunstwerk zitten meerdere betekenissen die je tegelijkertijd ervaart. Er wordt een boodschap meegedeeld op impliciete maar unieke wijze. Hierdoor kunnen we er ook zelf betekenis aan geven, in
verschillende contexten, in verschillende tijden. En in corona-tijden is Van Gaubergen’s werk daarom zo betekenisvol.

De corona-crisis is een niet te plaatsen gebeurtenis die ieder van ons treft. Juist nu, wanneer we nood hebben aan betekenisgeving, besef ik plots hoe eenvoudig maar des te waardevol kunst kan zijn. ‘Was je maar hier’ is misschien wel hét werk dat deze corona-tijden kan typeren.

In his practice, Belgian visual artist Siemen Van Gaubergen investigates contemporary visual culture and the way in which we understand images. Narratives of all kind form the multilayered background against which his images take shape.

In his solo exhibition at STUK he presents a new book and six new paintings alluding to questions related to symbols of national identity, origin myths, and authorship.

-Plumes blanches
-Crête rouge (bien formée)
-Pattes bleues (teint légèrement bleuâtre)

In 1889 the sovereigns of Italy, Umberto I and Margaretha, visited the city of Naples. During this visit the court invited the then renowned pizzaiolo Raffaele Esposito to prepare a meal for the sovereigns. Esposito prepared three pizzas. One was dedicated to the queen, made with red tomato sauce, white mozzarella and green basil referring to the national colors of the newly formed nation.

“…the Brandi brothers, in the midst of the Great Depression, desperate to raise their pizzeria’s visibility, decide to bend a “family myth” to their advantage. They somehow find the name of Camillo Galli, decide on a plausible date, and have a believable (though not terribly accurate) facsimile of the royal seal made in rubber. Some old paper and a pen (an error here too in not using a fountain pen), exaggeratedly elegant script, and a forgery is made.”

In the 13th century a new method was developed in Fabriano, a prosperous city known for its high quality paper production. The new method was watermarking and involved applying an identifying image or pattern in paper. It mainly served as a tool to identify sizes, mill trademarks and to determine the quality of the paper.

Siemen Van Gaubergen
°1991, Leuven, Belgium

In his practice, Siemen Van Gaubergen investigates contemporary visual culture and the way in which we understand images. Narratives of all kind form the multilayered background against which his images take shape. In the creation of his work, he additionally makes use of existing or newly created photographs, videostills, instruction sheets, language and graphic signs. The result is often complex, and demands to be viewed and reviewed, deciphered. Siemen Van Gaubergen received a Master in Graphic Storytelling from LUCA School of Arts, Brussels. He resides in the Cas-co studios in Leuven since 2018.

Since the Fall of 2017, Cas-co and STUK work together on a presentation platform for visual artists whereby the work of Cas-co residents (N+1 & STUDIO) is on view in STUKcafé in a series of curated solo presentations.

Wed 25 Mar 2020 19:00 - Sun 24 May 2020

Location

STUKcafé

Price

FREE

Extra info

OPENING HOURS

MO - FR 11:00 - 2:00
SA - SU 14:00 - 2:00

EXCEPTIONS

6 - 19 APR: 17:00 - 2:00
13 APR: 19:00 - 2:00
1 MAY: 17:00 - 2:00
21 MAY: 19:00 - 2:00