Sietske van Aerde - 1000 girls, A place we go

In haar film 100 Girls A Place We Go neemt Sietske Van Aerde kijkers mee door een reeks speelse transformaties. Geïnspireerd door de nimfen uit Ovidius’ Metamorfosen, die voortdurend van gedaante veranderen door het kwaad dat hen door de goden wordt aangedaan, vertelt de film over een aantal mensen die zoeken naar manieren om te bestaan in een wereld die soms zwaar is. Van Aerde filmt haar eigen omgeving en brengt vrienden, kunstenaars en andere passanten in beeld die spreken over zichzelf. We zien verschillende innerlijke portretten ontvouwen.

De vertelling vertrekt vanuit tekeningen van half-menselijke, half-dierlijke wezens, figuren midden in transformatie. Door Van Aarde's achtergrond in kostuumontwerp doen ze denken aan schetsen voor mogelijke kostuums, ontwerpen die toelaten om een nieuwe gedaante aan te nemen. De film thematiseert de rol van kleding, make-up en haar, als instrumenten van transformatie, manieren waarop mensen hun identiteit kunnen definiëren. Een resem kleurrijke personages, wiens uiterlijke kenmerken hun innerlijke wereld weerspiegelen of net maskeren, passeert de revue. Ze spreken over hun kindertijd, over afwijken van de norm en over hoe ze zichzelf hebben getransformeerd of nog steeds transformeren.

De film glijdt tussen verschillende registers. Van Aerde filmt mensen die haar pad kruisen in het dagelijks leven. Een vrouw op de tram in een jas met panterprint, een meisje met lang, rood geverfd haar. Mensen waarvan Van Aerde vermoed dat ze zichzelf, bewust of onbewust, uitdrukken via hun uiterlijk. Daarnaast worden metamorfoses met bodypaint vormgegeven: personages veranderen in de maan, een boom, een spin, een papegaai, een os. Een rode draad door de film is het verhaal van twee personages, die zichzelf elk op hun eigen manier hebben getransformeerd en bij elkaar erkenning en liefde vinden. 100 Girls A Place We Go is een film over de plekken, zij het fysiek of en in onze verbeelding, waar we naartoe gaan om te kunnen zijn.

Vanuit dit videowerk ontstaat een nieuwe laag: een echo in de vorm van een soundscape van Emeline Descreaux, die de thematiek van transformatie auditief verder opent en verdiept. Tegelijk ontwikkelen Sietske Van Aerde en Clara Lissens een performance die fungeert als een levende echo van de film. Hierin worden elementen uit de video uitgelicht en herwerkt: grote tekeningen op textiel en kostuums, die oorspronkelijk als script materiaal dienden, krijgen een ruimtelijke en lichamelijke aanwezigheid.

De installatie wordt geactiveerd door verschillende uitgenodigde artiesten, die elk hun eigen interpretatie toevoegen en zo nieuwe gedaantes binnen het werk laten ontstaan. Tijdens de residentie in STUK werken Sietske, Clara en Emeline de performance verder uit, waarbij ze experimenteren met tekst, muziek, zang en scenografie.

Binnen deze residentie onderzoeken Clara Lissens, Sietske Van Aerde en Emeline Descreaux hoe film, geluid, scenografie en lichaam in elkaar kunnen overvloeien. Dit resulteert in een reeks tableaux vivants die Van Aerde verder ontwikkelt voor de performance op 7 mei 2026 bij Vonk in Hasselt.